Er is geen nieuws en het enige nieuws dat ik ontvangen kan is slecht. Dus waarom ben ik toch gaan kijken? Waarom wil ik weten wat er in de toekomst te gebeuren staat? Ik zie ruzie, ziekte en pijn en het meest pijnlijke is dat dit me niets verbaasd. Ik ben al zesentwintig jaar een saaie dood aan het sterven. Adem in, adem uit, hap, stap. Maar de dood is saaier dan het leven… dus blijf ik nog maar even. Slaap lekker, lieve schat.