Glaasje bocht, Deelder met zijn platen uit de speakers van Arrow Jazz FM, één pen, één papier.

Dit doet me denken aan de wodkamaanden van weleer. Van vorig jaar om precies te zijn. Toen ik blogs schreef op dat andere achterhaalde medium, halfslappe schrijfsels en eigenlijk slaat het helemaal nergens op al dat geblog.

Dat hele internet trouwens niet.

Net als televisie. In Berlijn heb ik vier maanden geen televisie gekeken. Uit noodzaak, niet uit principe. Een cliché maar: Niets Gemist. Niet dat het bij thuiskomst lukte om dit fernsehlibaat vol te houden. Vanaf dag één was ik weer geketend aan het kastje.

Afkicken is nooit mijn ding geweest, een slechte gewoonte oppakken daarentegen…

Ambities heb ik niet, verwachtingen nog minder. Ik ben een young urban amateur en ik geef er geen reet om. Ik wil geen leasewagen, geen loonsverhoging, pakken van de Suitsupply of op vrijdamiddag op de zaak een biertje drinken met mensen waar ik anders nog niet eens tegenaan zou gallen al had ik ze lief.

Ik zou het wel kunnen hoor dat is het probleem niet, maar ik ben liever mof dan maf, liever echt dan nep, liever schraal, kaal, muzikaal, werkeloos en evengoed gelukkig.

Wodkaswing, vensterliefde, penpapier, en de rest die vastroest. Als je stilstaat haal je ook het einde.

Tot nooit!