De cyclus is eenvoudig. Je werkt een paar dagen, laten we zeggen een week of twee, keihard. De energie daarvoor ontstaat wanneer je begint en wordt sterker naarmate de deadline nadert. Daarna ontlaadt je je. Dat kan op verschillende manieren. Sport is er een van, maar dat is zo vermoeiend en debiel. Seks is een tweede, maar daarvoor heb je een relatie nodig. Technisch gezien is dat niet helemaal waar, maar laten we daar een andere keer op in gaan. De derde manier is dronken worden. Het was bij mij doorgaans optie drie en optie drie zal het ook in de toekomst meestal blijven.

Ik zie niet in waarom ik zou stoppen met binge-drinken, sterker nog, ik geloof dat ik het nodig heb.

Tijdens zo’n braspartij wordt zowel lichaam als geest verdoofd. Alle gedachten worden zo gauw mogelijk onderdrukt om 2 á 3 dagen weg te blijven. Zodra ik weer nuchter ben verdrink ik een gedachtenwaterval. Dit gaat vaak gepaard met kwalen als hoofdpijn, nekpijn, duizeligheid en af en toe met niezen en doodsangst. Niet bepaald prettig hoor ik u denken, maar je leert ermee leven. Na twee keer zie je geen licht meer in het eind van de tunnel. Hel! Dan zie je geeneens een tunnel meer.

Het positieve aan de beklimming van deze louteringsberg is dat je dan je helderste momenten heb, dan komen de inzichten en ontstaat het bewustzijn. Maar daarvoor moet eerst afstand gedaan worden. Je moet eerst alle controle verliezen om weer grip op je leven te krijgen. Een harde reset om daarna weer met een schone lei te beginnen.

Ik ben geen probleemdrinker, integendeel, ik ben een oplosdrinker. Proost!