Gisteren was ik bij een lezing van mijn huisbazin. Van mijn Duitse moeder zogezegd. Ofja Duits. Eigenlijk komt ze uit Roemenië. Net als ik hartstikke import, alleen beheerst ze de taal wat beter, maar daar moet ze dan ook haar geld mee verdienen.

En dat valt niet mee.

Daarom verhuurt ze de twee grootste slaapkamers van haar appartement. En slaapt ze zelf in de werkkamer. Die op zich meer dan ruim genoeg is voor een slaapbank, een piano, een schrijftafel en een Perzisch kleed, maar toch… het komt armoedig over.

Of misschien is ze financieel gezien wel erg kien qua geld betreft.

Iets wat meer Berliners zijn. Creatief in bijbeunen en poen besparen. Want een hoop mensen hier hebben minder te besteden, lopen rond in tweedehands vodden en noemen dat dan hip of sexy, terwijl je van een kilometer afstand kunt ruiken dat ze te schraal zijn om iets nieuws te kopen.

En waarom zouden ze? De mensen doen hun ding. Ze leven het leven.

Ik heb bewondering voor mijn huisbazin. Of ze altijd schrijfster wilde worden weet ik niet. Ik kan me voorstellen dat ze in het bedrijfsleven veel meer geld had kunnen verdienen.

Dan had ze geen buitenlandse studenten in huis hoeven te nemen om rond te komen. En zou ze de kliekjes van het avondeten, gelijk de rest van de westerse wereld, in de vuilemmer flikkeren in plaats van het de volgende dag weer op te bakken. Er zou ook geen briefje boven de kraan hangen dat we zuinig moeten zijn met water, omdat het zo duur geworden is…

Maar ze doet haar ding. En sinds gisteren weet ik dat dat goed is.