Het meisje wat het woord vergeten is vergeten vroeg gisteren of ik goesting had met haar een sigaret te roken. Er was iets wat mij weerhield. Toch zei ik ja. Sterven doen we allemaal en het geeft een gerust gevoel om te weten waaraan.

Kanker dus. Maar kanker is zo slecht nog niet. Het is eigenlijk het mooiste wat een roker kan overkomen.

Stel je het leven van een doorgewinterde roker voor. Bij iedere sigaret die hij opsteekt is er een gewetensstemmetje dat hem verteld dat dit niet goed is. De angst dat er op een dag iets kwaadaardigs in zijn lichaam wordt gevonden sluimert in zijn onderbewustzijn en creëert een kwellend schuldgevoel.

Een kutgevoel, om het netjes te zeggen.

Dan is de dag dat er kanker gediagnosticeerd wordt toch de mooiste dag van zijn leven. Vanaf dat moment kan hij roken wat hij wil, kanker heeft hij toch al!

En dat probeerde ik het meisje wat het woord vergeten is vergeten te vertellen, maar ze luisterde allang niet meer. Ze was op mijn borst in slaap gevallen, want ze wilde geen getuige zijn van het groeien van ons gezwel.