‘Van Gerwen! Je bent je ervan bewust dat je drie uur te laat bent?’

Sem staarde langs het roodaangelopen hoofd van zijn dikkige chef die met een kleine stapel aan elkaar geniet papier zwaaide. Achter in het magazijn zag hij een secretaresse charmant voorover bukken om een doos pennen van het onderste schap te pakken. Hij herhaalde in gedachten deze lustopwekkende scène, waarbij de secretaresse ditmaal alleen een oranje korfbalrokje droeg.

Zijn baas stond inmiddels vlak voor zijn neus te schreeuwen.

‘Euhm… Ja, dat ben ik,’ antwoordde hij op de eerste en enige vraag die hij verstaan had. Hij opende zijn mond wijdopen zonder deze te bedekken en ritste de picklijst uit de roze worstvingers van de warehousemanager.

‘Laat het niet nogmaals gebeuren of je vliegt eruit. Allez! Aan de slag! Je hebt een hoop werk in te halen.’

Het was niet de eerste keer dat Sem deze woorden zou horen en het zou ook zeker niet de laatste zijn.