Gisteravond was in cinéma Kaals de film Stranger than fiction te zien. De film werd vooral vertoont vanwege Will Ferrell die de hoofdrol speelt. De man, geadoreerd door de vaste bezoekers van ons filmhuis, heeft zijn heldenstatus te danken aan zijn rol als Ron Burgundy.

Stranger than fiction gaat over “de avonturen” van Harold Crick, een neurotische belastinginspecteur wiens levensverhaal verteld wordt door een vrouwelijke vertelstem die alleen hij kan horen. U kunt zich wellicht voorstellen dat Harold daar enigszins gek van wordt. Omdat hij zeker weet dat hij niet schizofreen is, en vermoed dat hij onderdeel is van een verhaal, zoekt hij hulp bij een hoogleraar in de literaire techniek (gespeeld door Dustin Hoffman) et cetera…

De aanname van een vertelster die alleen Harold kan horen is pure fantasie, maar dat neemt niet weg dat het een interessant en meeslepend verhaal is. Erg leuk aan de film waren de levenslessen van de hoogleraar die mij deden denken aan twee belangrijke concepten uit het gedachtengoed van Friedrich Nietzsche:

- Amor fati: Aanvaard je lot en ga ervan houden. Alles wat in het leven gebeurd is goed, of het je nu zint of niet. Alles wat je overkomt, is bepaald door het lot en zal je leiden tot je ultieme levensdoel. (Ik vind dit een vrij gereformeerde gedachte trouwens…)
- Eternal recurrence: Stel dat dit leven, in het bijzonder dit moment zich tot in de eeuwigheid zal blijven herhalen, is dit dan de manier hoe je zou willen leven? Als dat niet zo is, verander je leven!

Misschien is het allemaal wel net iets te ver gezocht van me en wilden de filmmakers gewoon een gezellige film maken. Nu, dan zijn ze daar prima in geslaagd. Er zitten zoveel mooie details in de film dat hij blijft boeien. Een aanrader dus!