Langzaam, ja heeeeel langzaam begint het leven weer een beetje vorm en kleur te krijgen. De eerste dingen voor school worden weer geregeld en ondanks het feit dat het vakantie is duik ik vanmiddag maar weer eens de bibliotheek in. Noem mij zot, noem het compensatiegedrag, noem het dapper, geef het in ieder geval een naam.

Zowel gisternacht als afgelopen nacht heb ik de meest bizarre dromen gehad, waarschijnlijk mijn onderbewustzijn dat alle impressies van de afgelopen week aan elkaar probeerde te solderen. Zo waren er kleine nare kinders die mij met geleiknikkers bekogelden. Dat had natuurlijk totaal geen zin, want die dingen waren van gelei. Toch wil ik het in de categorie nachtmerries plaatsen. Er kwamen immers kinderen in voor. Verder waren er vooral dromen met vallen. Andere mensen die vielen, voorwerpen die vielen of ikzelf die viel. Dat verontruste mij enigszins, en wat onderzoek in de psuedowetenschap van de droomverklaring heeft mij de volgende verklaring gegeven:

“Een neerstorten uit de grote hoogte wijst er soms op, dat de dromer zich van de realiteit van het leven heeft verwijderd en nu weer met beide benen op de grond terecht komt.”

Nu staat er het woordje soms in het eerste deel van die zin, maar deze verklaring klinkt aannemelijk. De realiteit was evenals verstand, rede en bezinning ver te zoeken. Laten we daar de komende weken maar weer wat aan gaan werken, zodat ik in april goed voorbereid naar Berlijn kan verhuizen. Want ja lieve mensen, Kaals gaat stagelopen in Berlijn of zoals de Duitsers dat zelf altijd mooi zeiden: die gewaltige, pompöse Hauptstadt eines nationalsozialistischen Europas. Ik ben benieuwd!