En dan nu enkele herinneringen omtrent dat ene feest…

Het begon allemaal op vrijdagavond toen een bepaalde heldin me opbelde met de vraag waar ik me op dat moment bevond. Dat was potdomme nog eens een lastige vraag. Waar was ik? Waar kwam ik vandaan en waar ging ik naartoe? Het moge duidelijk zijn dat ik weinig zin had om diep na te denken over deze vraagstukken. Vandaar dat ik niet wist hoe snel ik me om moest kleden en in de stad wilde zijn. Stratumseind. Angst en walging dus.

Heldin in kwestie bleek bij aankomst al ver boven haar theewater en stond reeds met de broek op de enkels te fuiven in een of andere ongure toko. Haar slip had ze nog aan, dus dat viel 100% mee. Verder lag het tempo alles behalve hoog en besloot ik maar om in m’n eentje aan de sterke drank te gaan, een onwijs besluit zou later blijken. Vanaf dat moment kan ik me zo goed als niets meer herinneren en wordt de draad op zaterdagmiddag weer opgepikt.

Ook daar weet ik niets meer van.

Zondag. Wel, ik kan mij herinneren dat ik wakker werd en in mijn handjes klapte dat ik nog leefde, wat zo’n beetje de enige beweging was die ik die middag heb gemaakt. Zondagavond gezellig bij mijn Duitse kameraad gegeten en om negen uur werd er weer gefeest op de klanken van carnavalsliederen, die ik wonder boven wonder vrijwel allemaal mee kon zingen. Waarschijnlijk waren er nog mensen in Eindhoven en omgeving waar ik op zaterdag nog geen borrel mee had gedronken, want dat smerige spul vloeide weer rijkelijk.

Komen we bij de maandag. Wakker geworden in een vreemd bed met meer brakheid in mijn lijf dan ik ooit zou voelen. Het was de dag waarop het allemaal zou plaatsvinden in het Puitenol. Van het station direct te kroeg in waar ik erachter kwam dat er nog niemand was. Wat een faalhazen. Gelukkig was er geen drang om in mijn eentje aan de bar te gaan hangen en besloot ik eerst wat te eten. ‘s Avonds vloog de avond voorbij en ‘s ochtends wist ik niet meer wie ik was.

En zo voel ik mij thans nog…