Het gaat niet zo goed met Theo Smulders, maar hij heeft zich er allang bij neergelegd.

Aan het begin van december had een of andere dokter hem verteld dat 2007 weleens niet gehaald kon worden. Theo’s vrouw Rietje, die vol ongeloof naar de dokter had geluisterd, wist, zoals wel vaker, niet wat ze tegen haar man moest zeggen. Ze wendde haar blik naar het raam.

Theo leek er zelf vrij kalmpjes onder.
‘Laten we hopen dat het voor de Kerst gebeurd is dan,’ sprak hij tegen de arts. ‘Dan hoef ik in ieder geval niet dat hele eind vanaf de Woenselse Markt naar huis te zeulen met zo’n achterlijke kerstboom.’ Rietje bleef uit het raam staren. Ze had een gouden huwelijk geleden reeds kennis gemaakt met Theo’s positieve levensinstelling. De dokter was met stomheid geslagen.

Het is nu februari.

Half december werd Theo ontslagen uit het ziekenhuis. Magere Hein had kennelijk geen zin om deze hoop ellende op te komen halen. En Petrus zag de twee al aankomen. Een gedachte die hem niet bepaald in de zevende hemel bracht. Neen, Theo Smulders zou nog een poos in het ondermaanse verblijven en in de hemel floten de vogeltjes voorlopig vrolijk verder.

In Woensel-West is het de adem van de zwaarlijvige AOW’er die iets minder vrolijk fluit. De kerstboom is er tot Rietjes spijt nooit gekomen. ‘Geen puf voor moeders,’ had Theo tegen zijn vrouw gezegd. Ze had zich maar bij het lot van haar man neergelegd. Om toch een beetje gezelligheid in huis te halen, had ze bij de Kruidvat een kleine plastic boom met verlichting en al gekocht. Deze staat nog steeds te branden in de vensterbank.

De elektriciteitskabels die het boompje van stroom voorzien vormen een leuk speeltje voor de veertien jaar oude vaalzwarte poedel van het bejaarde koppel. ‘BLEKKIE!!’ schreeuwt Theo naar de hond. ‘In de mand! En rap!’ De hond blaft nog eenmaal met een zware en hese rokersblaf richting de in elkaar gevlochten kabels en sjokt uiterst traag naar zijn mand.

Theo rolt een shaggie, waarbij hij een scheet laat, steekt zijn shaggie in de mond en wisselt van kanaal. Er hangt een dikke blauwe mist in Huize Smulders waar Theo zich nog nooit echt druk over heeft gemaakt. ‘Stoppen met roken doe je pas in je urn,’ is zijn devies. Helaas voor Rietje laat dat nog even op zich wachten.